Nga Isidor Koti
Ajo ka hyrë para pak muajsh në një pallat të ri me shpresën e madhe se më në fund do të jetojë si njeri. Apartamenti i saj ndodhet në një zone të mirë afër Unazës së vogel të Tiranës dhe në pamje të parë cdo gjë duket si e qendisur me dorë. Jeta në apartament nisi aq bukur, me qetësi e dashuri të vërtetë, jo si ajo batuta politike. Tani e moshuara 68-vjecare mallkon ditën kur nisën aktivitetin nje bar-kafe dhe bilardo, pikërisht poshtë dyshemesë së saj.
Nga ora 9 e mëngjesit e deri në 01.00 të natës nuk rrihet në shtëpi, – më tha ajo sot, gati duke qarë. “Pse e zgjodhe shtëpinë në katin e parë?-e pyeta. Nuk e dije që bizneset do lulëzonin? Nëse ajo do ta dinte paraprakisht situatën, bashkë me plakun e saj do rrinin në periferinë e harruar nga ku erdhën, që i dukej tani “më e ëmbël se mjalta”. Nga ferri në Parajsën e premtuar dhe drejt e në ferrin e Dantes. Ky do të ishte epilogu i strehimit të saj.
Kjo bisedë më coi sot ne nje refleksion serioz. Se pari ne shenje respekti ndaj moshes se trete qe pervec vetmise perballet edhe me zhurmat. Se dyti, per te kuptuar se realiteti i zhurmave neper pallate eshte bere alarmues dhe burim konfliktesh dhe se treti e me kryesorja: kush do ta ktheje qetesine ne zonat e banuara dhe te mbipopulluara jo vetem me njerez, por edhe me probleme?!
Shërbimet janë të domosdoshme dhe sa me afer banesave aq me mire. Por, a i plotesojne kushtet ligjore me akustiken, respektimin e orarit te aktivitetit, ruajtjen e etikes dhe normave qytetare. A veprojne sic duhet institucionet pergjegjese ne pergjigjen ndaj ankesave civile? Pse ka droje ne komunikimin me to, me komshijte, me vet pronaret e bizneseve, qe tek e fundit jane njerez dhe ata. Me se paku duhet te respektojne aspektin human, pavaresisht se kane primar biznesin dhe fitimin.
Nëse bizneseve aq iu bën ose nuk ua ndien fare për banorët, sidomos per te pafuqishmit, atehere nis reagimi dhe kontakti i pare eshte me administratorin e pallatit si person rregullator mes paleve dhe zgjidhes me mirekuptim i problemeve mes tyre. Me tej eshte pergjegjesia e organeve ligjzbatuese, policise bashkiake dhe asaj te rendit, qe duhet te zgjidhin ceshtjen ne pamundesi mirekuptimi. Deri diku funksionon, por kur perseritet dhe nuk ka ndeshkim cdo gje kthehet nga e para. Nje cikel i merzitshem qe te plas buzen.
U bënë kaq vite që e njejta histori, pothuajse me te njejtet njerez, nje telenovele qe s’ka nevoje per ekran. Por ka nevoje per zgjidhje njehere e mire ku normat te mos mbeten vetem ne leter dhe as me zbatim ditor. Eshte e lehte te kthehesh ne rrugezgjidhje individuale, por ketu vetem frika ne palce e permbush qellimin. Dhe friken e pare dhe te fundit, njehere e pergjithmone e kane kompentence autoritetet. Perndryshe qetesia do mbetet ekskluzivitet i varrezave publike.
Leave a Reply